Vandaag is het exact tien jaar geleden dat ik voor het eerst op een podium klom. Vierentwintig bars – met een kleine pauze omdat ik van de zenuwen mijn tekst vergat – tijdens een show van Dwaalspoor, in een foute discotheek in Valkenswaard. Ik had geen idee welke kant het op zou gaan, maar een verlegen ventje had zowaar zijn debuut gemaakt, en verkeerde de rest van de avond in een euforische roes.
Dat die roes vooralsnog tien jaar zou duren, kon ik niet weten. Evenmin kon ik weten dat tien jaar later mijn volledige leven ernaar ingericht zou zijn.
Honderden shows heb ik mogen doen. Hoe kleinschalig ook af en toe, het gros kan ik me nog scherp voor de geest halen. Tientallen mensen hebben vertrouwen in me gehad, en me gesteund op wat voor manier dan ook. Werken met mijn jeugdhelden, toffe bands leren kennen onderweg, bovenal groeien als mens en artiest, en samen met mijn vrienden die deze passie delen. De waardering vanuit onze luisteraars is me ontzettend veel waard, al heb ik het tot op heden nog nooit echt een plek kunnen geven. Het blijft een vreemd gegeven dat iemand onze liedjes luistert terwijl ik boodschappen doe, afwas, of zit te zweten op een tentamen. Het zal mijn onzekerheid wel zijn.
Zo kan ik nog uren verder mijmeren. Herinneringen in de categorie van ‘Weet je nog?’ Anekdotes. Sentiment. Dat ik tien jaar gefocust kan blijven op hetzelfde ding is voor mij op zich al een prestatie. Ik ben nooit zo bedreven geweest in afmaken waar ik aan begin. Wat Macronizm betreft heb ik daar minder moeite mee; Ongetwijfeld heb ik dat te danken aan alle support waar ik de afgelopen tien jaar op heb mogen rekenen, voor en achter de schermen. Bedankt daarvoor!
En geen terugblik zonder vooruitkijken: ik hoop dat we deze lijn kunnen doortrekken naar de komende tien jaar. En daar beginnen we binnenkort mee, met de release van ‘Alter Ego’.
Nogmaals veel dank, en tot in den lande. Proost!
Macro
he man
gefeliciteerd met je jubileum! ik kan je nog zo zien staan bij ons op stage, en misschien (of vooral?) de uren van te voren nog wel beter, alsof je 12 liter koffie naar binnen had gegoten, je kon niet stil blijven staan. En de uren daarna dacht ik soms dat je gezicht in 2e zou splijten van de grijns (sentiment….) damn man, 10 jaar alweer, ik ben trots op je!
en toch… we hebben nog nooit samen een track gemaakt…. schande! wat aan doen dan maar?;)
geniet er van!
Justus
Gefeliciteerd man!
Ik dacht altijd dat het ´optreden´ in de Zeppelin in Weert je allereerste was! Dat weet ik nog goed… klonk eigelijk voor geen meter, maar vermakelijk was het wel!